Ruim anderhalf jaar vocht hij tegen pancreaskanker. Hij verloor niet, maar koos op 1 juli 2024, voor rust. Voor euthanasie.
Een dag eerder, op de verjaardag van mijn pa, ging ik afscheid nemen. Ik herinner me hoe ik hem, toen ik binnenkwam, een zoen gaf op zijn wang. Een kleine beweging die plots groot werd, want zijn jukbeen stak scherp door zijn huid en zelfs dat deed pijn.
Hij vertelde dat hij er klaar voor was en dat hij er vrede mee had. Hij wel. Ik niet. Het Beest, zoals hij het noemde bleek te sterk. Ik gaf hem een laatste zoen, deze keer op zijn voorhoofd. Dat voelde beter. Zachter eigenlijk.
Ik denk nog heel vaak aan Marc. Soms onverwacht hevig. We begrepen elkaar zonder veel woorden. En precies dat maakt de stilte nu zo luid.
reageer