50.

Vandaag word ik 50. De grote vijf-nul. De leeftijd waarop je een verjaardagskaart krijgt met een cartoonfiguur en een rollator erop, en waar je verplicht bent om ofwel volledig zen te zijn, of op een yogamat te wonen in Toscane. 

Voor mezelf hoopte ik vooral alles zo’n beetje op orde te hebben op mijn 50ste. Ik hoopte op geluk. Op innerlijke rust. Op warmte. Op verbinding. Op een leven waar ik kon op terugkijken en zeggen ‘yes, ’t is goed zo’. 

Niet dus. Niets daarvan. Er is ruis. Er zijn massa’s vragen zonder antwoorden. Er is teleurstelling en verdriet. Alsof het leven mij onderweg is kwijtgeraakt en ik niet veel meer dan enkel maar een toeschouwer ben. Ik mis het gevoel voluit adem te halen. Ergens naartoe te bewegen in plaats van alleen maar vol te houden. Het doet pijn. Veel meer dan ik wil toegeven. 

Daarom heb ik vandaag geen behoefte aan ballonnen en felicitaties. Wat ik wel nodig heb is ruimte. Ruimte om eerlijk te mogen zijn en om dit alles te voelen zonder dat iemand het kleiner probeert te maken. Ik wil mogen stilstaan, en niet moeten vechten of oppeppen. Niet moeten relativeren, maar mogen voelen en erkennen dat ‘dit’ is waar ik ben. En van daaruit misschien hopen op beterschap.

Voilà. Eerlijk, rauw, pijnlijk maar wel echt. En soms, heel soms, is ‘echt’ misschien het enige wat echt nodig is om opnieuw te beginnen.